7 twórców queer i trans z niepełnosprawnością walczących o dostępny świat

Ableizm jest nadal zbyt powszechny w przestrzeniach i społecznościach LGBTQ+. Ci organizatorzy, naukowcy i artyści pracują, aby to zmienić.
  Obraz może zawierać Odzież Odzież Ludzka i Osobowa

Społeczność LGBTQ+ ma o wiele więcej wspólnego niż tylko nasze płcie i seksualność. Chociaż te szczegóły naszego doświadczenia są ważne, skupianie się wyłącznie na nich pomija potęgujące się uciski, z którymi boryka się wielu z nas. Dlatego działacz na rzecz praw osób niepełnosprawnych D'Arcee Charington Neal wierzy w dostosowywanie się w oparciu o to, co odróżnia nas od głównego nurtu społeczeństwa.



„Umieszczamy soczewkę seksualności na pierwszym planie, ponieważ [niektórzy] wierzą, że to nas łączy, kiedy myślę, że bardziej chodzi o [naszą] nienormatywność i to, że jesteśmy bardzo potężną, bardzo dużą istotą odstającą od ludzkiego społeczeństwa”. mówi Neal, podkreślając, że ta bardziej ekspansywna soczewka pozwala nam organizować się przeciwko innym formom marginalizacji, w tym ableizmowi.

Według raportu Movement Advancement Project z 2019 roku, około 3-5 milionów Amerykanów LGBTQ+ żyje z jedną lub więcej niepełnosprawnością, w tym dwie na pięć dorosłych osób trans i prawie 40% lesbijek. Biorąc pod uwagę te statystyki, nie ma usprawiedliwienia dla ciągłej niedostępności przestrzeni i wydarzeń LGBTQ+. Te dotyczące realiów były w pełni widoczne w ciągu ostatnich kilku lat; wraz z powrotem osobistych obchodów Pride, po raz kolejny zwracali uwagę obrońcy praw osób niepełnosprawnych trudności użytkowników pomocy w poruszaniu się w obliczu uczestnictwa, brak tłumaczy ASL , oraz niedostatek wydarzeń wymagających masek.



Treści na Twitterze

Tę treść można również przeglądać na stronie it pochodzi z.



Poza sposobami, w jakie współczesne społeczeństwo pozostaje niedostępne dla osób niepełnosprawnych, inną kwestią, na którą powołują się organizatorzy praw osób niepełnosprawnych queer i trans, jest skupienie się na cis, heteroseksualnych, białych mężczyznach w ogólnym przekazie na temat praw osób niepełnosprawnych. Zbyt często, gdy ludzie myślą o organizatorach, którzy uczynili nasze społeczeństwo bardziej dostępnym, myślą o Justinie Darcie, powszechnie znanym jako „Ojciec ADA” lub Ed Roberts, uważanym za „Ojca Ruchu Niezależnego Życia”. Podczas gdy obaj mężczyźni walczyli o ważne prawa dla osób niepełnosprawnych, w ruchu jest o wiele więcej. I tak w tym miesiącu Disability Pride podkreślamy pracę 7 queerowych i transowych aktywistów, naukowców, twórców i artystów, których kolektywna walka dekonstruuje ableizm każdego dnia w roku.

Asha

Queer, niepełnosprawna, multidyscyplinarna artystka i abolicjonistka Asha (ona/ona) jest wychowawcą i dzieckiem wschodnioafrykańskiej diaspory Desi. Asha mieszka obecnie w Bay Area w Kalifornii, gdzie od 10 lat uczy w szkołach publicznych. Oprócz pracy pedagogicznej Asha jest poetką o międzynarodowej renomie. Jej książka Nie twoje pokolenie Masi jest przeznaczony jako tekst leczniczy dla tych, którzy żyją z zaburzeniami zdrowia psychicznego w obliczu traumy pokoleniowej.

Asha



Zarówno w swojej poezji, jak i pedagogice Asha stara się podkreślić kulturę niepełnosprawnych queer i trans-ludów diaspory wschodnioafrykańskiej i południowoazjatyckiej. „Reprezentacja to za mało”, mówi Ich . „Opierając się kulturze kapitalistycznej i przyjmując starożytne i pradawne idee, możemy odzyskać magię i moc, którą posiadają nasze święte ciała”.

Asha osobiście zna stawkę tej rekultywacji. Po próbie samobójczej poetka dowiedziała się z pierwszej ręki o braku kulturowej opieki oferowanej w głównym nurcie amerykańskiej opieki zdrowotnej – przebudzenie, które doprowadziło ją do napisania Nie pokolenie twojego Masiego.

„Zdałem sobie sprawę, że praktykujący nie brali pod uwagę, jak przewlekłe choroby i niepełnosprawność wpływają na zdrowie psychiczne” – wyjaśnia Asha. „Powody, które sprowadziły mnie do placówki, nie zostały potwierdzone w klinikach. Szukałem jakiegoś zasobu, który przecinałby konwencjonalne [poznawcze behawioralne; terapii i dialektycznej terapii behawioralnej] praktyk z tradycjami przodków, a wszystko to jednocześnie odnosząc się do piętna doświadczanego przez ludzi z różnych pokoleń i środowisk. Nigdy go nie znalazłem, więc go stworzyłem.”

Ben-Oni Johnson

Ben-Oni Johnson (dowolne/wszystkie zaimki) jest neuo-rdzennym, queerowym, trans-pangenderowym organizatorem społeczności, obecnie mieszkającym w krainie ludu Tongva (Los Angeles). Celem ich pracy jest tworzenie przestrzeni, w których ludzie mogą wnieść całe siebie i być rozpoznawani jako tacy. Ben-Oni jest magistrem zaburzeń ze spektrum autyzmu i obecnie przygotowuje doktorat z psychologii klinicznej na Saybrook University. Trenują także lokalną młodzieżową drużynę koszykówki i współpracują z WNBGAY , społeczność queer i trans-ballers w L.A.



Ben-Oni Johnson

W 2020 roku, podczas szczytu pandemii, firma Ben-Oni założyła Czarna neuroróżnorodność , strona zasobów Instagrama, która zapewnia pouczające analizy historyczne , wraz z praktyczne strategie do tworzenia bardziej dostępnych przestrzeni.

Zapytany o inspirację dla ich zorganizowania, Ben-Oni przytacza ich pochodzenie, zwłaszcza prapradziadka, Wielebny Richard Henry Boyd , który nauczył się czytać w wieku 20 lat i zbudował firmę wydawniczą, która działa do dziś.



„Uprawiam kult przodków i jestem wiecznie i nieskończenie inspirowany przez moich przodków. Tak bardzo, że doprowadziło mnie to do opracowania nowego terminu, który ukułem, „neuro-rdzenny””, mówią Ich. „Bycie neurordzennym to bycie neuroróżnym, rozmawianie, podziw i szacunek dla rdzennych i przodków sposobów poznawania i bycia”.

Umber Ghauri

Wizażystka, pisarz, modelka i mówca publiczny Umber Ghauri (oni/oni) wie z pierwszej ręki, jak trudno jest czuć się pożądanym, gdy żyje się z jedną lub więcej niepełnosprawnością. Dlatego artysta wykorzystuje swoje umiejętności jako wizażystka, aby pomóc w afirmacji ludzi QTPOC, zwłaszcza osób niepełnosprawnych.

„Kiedy jesteś niepełnosprawny, południowoazjatycki i queer, w Wielkiej Brytanii, trudno jest mieć ochotę wyrażać siebie” – mówi Ghauri. Ich. „Często czujesz się niewidzialny”.

Umber Ghauri

Nora S Whelan

Praca z makijażem, aby zmienić swój wygląd, może pomóc zwalczyć te doświadczenia niewidzialności. Jeszcze bardziej pomaga, zauważa Ghauri, przekształcenie odzwierciedlenia „niepełnosprawności” w niepowtarzalny i osobisty styl.

„Nawet gdy mam problemy, takie jak drętwienie rąk z powodu neuropatii, nadal mogę to gamifikować” – dodaje Ghauri. „Nawet jeśli tak naprawdę nie mogę zrobić skrzydlatego eyelinera, to co zrobię jest inne i zawsze staram się zrobić coś innego”.

Ghauri wspomina również, w jaki sposób robienie makijażu osobom niepełnosprawnym pozwala im być kreatywnym i że kreatywność może leczyć: „[Makijaż] to także zabawa, która sprawia, że ​​czujesz się związany z samym sobą”.

Karli Drew

Karli Drew (ona / jej), aka „KarLeia”, jest niezależną pisarką, aktywistką i osobą na wózku inwalidzkim. W wieku 16 lat zaczęła pisać zawodowo. Obecnie pracuje jako copywriter, redaktor tekstów i specjalista ds. integracji osób niepełnosprawnych.

Karli Drew

W oczach Drew, głównym sposobem, w jaki pełnosprawni ludzie mogą pokazać się jako sojusznicy dla osób niepełnosprawnych, jest najpierw rozpoznanie, jak wszechobecny jest inwalidztwo na świecie.

„Działania społeczne zawsze zaczynają się od uznania nierówności. Myślę więc, że naturalnym pierwszym krokiem do działania jest rozpoznanie występowania osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i sposobów, w jakie jesteśmy aktywnie wykluczeni ze wszystkiego” – mówi Drew. Ich . „Ignorowanie naszej egzystencji nie sprawi, że znikniemy, ale z pewnością ułatwi to osobom sprawnym zapomnienie, ile pracy jest jeszcze do zrobienia”.

Corin Parsons

Corin Parsons (on/on) jest niepełnosprawnym, queer, transmężczyzną i naukowcem. Oprócz studiowania niepełnosprawności w szkolnictwie wyższym, adwokat znany jest z obecności w mediach społecznościowych, gdzie tweetuje o tym, jak trwająca pandemia COVID-19 lub obalenie Roe v. Wade szczególnie wpływa na osoby niepełnosprawne.

Treści na Twitterze

Tę treść można również przeglądać na stronie it pochodzi z.

Dla Parsonsa ważne jest, aby nadal zwracać uwagę na dotkliwe konsekwencje pandemii dla osób niepełnosprawnych, projekt, który jest szczególnie naglący w świetle obecnego głodu społeczeństwa, by wyjść poza wspomnienia o zamknięciu.

„COVID-19 był pilniejszym problemem dla osób niepełnosprawnych, a zwłaszcza BIPOC, osób queer/trans i biednych osób niepełnosprawnych. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że wielu z nas cierpi na schorzenia, które przyczyniają się do zwiększonego ryzyka ciężkiej choroby lub śmierci, ale także dlatego, że osoby niepełnosprawne na ogół mają do dyspozycji mniej zasobów, więc każdy kryzys bardziej dotknie naszą społeczność” – mówi Parsons. „Powinna istnieć konsensus co do współpracy w celu ochrony najbardziej narażonych w sytuacjach takich jak ta, ale reakcja na pandemię stale zmierza w przeciwnym kierunku”.

D’Arcee Charington Neal

D'Arcee Charington Neal

D'Arcee Charington Neal (on/oni) jest an nagradzany działacz, naukowiec i konsultant. Obecnie przygotowują doktorat na Ohio State University, gdzie koncentrują się na afrofuturyzmie, teorii niepełnosprawności i mediach cyfrowych.

Jeśli chodzi o sprawiedliwość dla osób niepełnosprawnych, Neal wskazuje, w jaki sposób ableizm krzyżuje się z rasizmem i fatfobią, zwłaszcza jeśli chodzi o politykę pożądania. „Zachowajmy to na 100%: jeśli masz sześciopak i twarz taką jak Nyle DiMarco, niektórzy mężczyźni są bardziej niż chętni do wyciągnięcia telefonu komórkowego i przeoczenia tego” – mówi Neal. Ich . „Jesteś na wózku inwalidzkim? Mogę mieć ciało Adonisa. Ale ludzie nadal będą mówić „errrrrmmmm, nie wiem…”.

Kontynuują: „A ja wciąż jestem Czarny i przynoszę ze sobą wszystkie jej osobliwości. Nie jestem w stanie wyeksponować jednej tożsamości nad drugą w imię swobody, która zawsze była jednym z problemów, które społeczność queer rzadko rozważa”.

Farrah Girlanda

Doktorant Farrah Garland (oni/oni) jest edukatorem i rzecznikiem praw osób niepełnosprawnych. Zapytana o przedstawianie osób niepełnosprawnych w mediach, Garland podkreśla wagę autentycznej reprezentacji.

„Kiedy widzimy, że jesteśmy reprezentowani w mediach, [istotne jest, aby] nie przedstawiali nas sprawni aktorzy udający niepełnosprawność, kradnący pracę osobom niepełnosprawnym, które już walczą o znalezienie pracy” – mówią.

Treści na Instagramie

Tę treść można również przeglądać na stronie it pochodzi z.

Równie ważne, podkreśla Garland, jest upewnienie się, że osoby niepełnosprawne są w stanie podejmować najważniejsze decyzje.

„Nawet najbardziej życzliwi, wysoko wykształceni, sprawni ludzie nigdy tak naprawdę nie będą wiedzieć, czego potrzebujemy ani jak najlepiej stworzyć dostępne przestrzenie bez bezpośredniego wkładu i wskazówek od rzeczywistych osób niepełnosprawnych” – dodaje Garland. „Niepełnosprawni ludzie są wszędzie, podejmowane są decyzje, wszędzie widać ciała, wszędzie są ludzie”.