W Wrestle Queerdom trans i niebinarni zapaśnicy rządzili nocą

„Nie jesteśmy aktorami grającymi role. Jesteśmy tym, co sami stworzyliśmy”.
  Obraz może zawierać odzież dla osób ludzkich Odzież Spodenki sportowe i sportowe Vanessa Leroy

Edith Surreal ma kłopoty i VENY o tym wie. Kiedy Edith ucieka z ringu, japońska transpłciowa zapaśniczka pozwala sobie na mały uśmiech, po czym wspina się na górną linę, stabilizując się i wykonując lot do tyłu w powietrzu, posyłając jej ciało na przeciwnika i bezlitosną astroturf poniżej. W żargon zapaśniczy, jest to idealny lot księżycowy. Tłum wybucha rykiem. Ja też.



Jest upalna sobota w wiejskim Milford w stanie New Hampshire, ale chociaż nie ma klimatyzacji i pocę się na składanym krześle w kompleksie sportowym Hampshire Dome, czuję się lekko, jakbym szybowała. Jestem na Wrestle Queerdom, który reklamuje się jako pierwszy całkowicie trans i niebinarny profesjonalny pokaz wrestlingu w Ameryce Północnej, i po wieczorze, którego nigdy nie zapomnę, dwóch najlepszych wykonawców w sporcie burzy dom.

Równie zachwycone jest około 150 innych fanów pro wrestlingu, którzy siedzą wokół mnie, większość z nich to osoby queer i/lub trans i flagowanie jako takie. Pod kabaretkami noszone są neonowe rajstopy i mnóstwo wyblakłych niebieskich i zielonych farb do włosów; jedna osoba ma ogoloną połowę głowy i symbol trans na skórze głowy, podczas gdy inna przyniosła koszulkę z napisem „Nie jestem chłopcem, ale moja dziewczyna jest”. W jakiś sposób, pomimo oglądania wrestlingu od prawie siedmiu lat, jest to również mój pierwszy niezależny program, a ponieważ główne wydarzenie Edith i VENY zbliża się do ekscytującego zakończenia, rozumiem, dlaczego fani wrestlingu tak często skandują „walcz na zawsze”. Nigdy nie chcę ten moment do końca i nigdy nie chcę zostawić za sobą tego poczucia wspólnoty.



Vanessa Leroy

Jednak zaledwie kilka godzin po zakończeniu serialu wszyscy zaangażowani zostają zmuszeni do powrotu do rzeczywistości. Jak się okazuje, twórca i jedyna promotorka Wrestle Queerdom, młoda transseksualna kobieta o imieniu Sally (znana w Internecie jako TransGraps), miała źle zarządzała swoimi funduszami na miesiące przed wydarzeniem, co oznacza, że ​​nie ma pieniędzy na zapłać cały talent którzy właśnie zostawili wszystko, co mieli na ringu dla swojej społeczności. Kilku wykonawców, którzy jeździli razem, nie ma już gotówki na paliwo, zmuszając ich do wysłania zaproszenia w mediach społecznościowych o wystarczającą ilość darowizn, aby zatankować paliwo i uciec z odległego lasu Nowej Anglii. To staje się generałem wezwać do wzajemnej pomocy po tym, jak zakres problemów z płatnościami wyjdzie na jaw. (Sally, ze swojej strony, praktycznie milczy po wydarzeniu, nie oferując komentarzy i blokując konta społecznościowe dla Wrestle Queerdom i jej marki TransGraps.)



W następnym tygodniu burza zamieszania i oburzenia wybucha z powodu zaniedbania młodego promotora, rzucając cień na pamięć o wydarzeniu. Matka Sally zagadnienia oświadczenie przepraszające społeczność, mówiące, że była „utrzymywana w tajemnicy o kosztach” imprezy zorganizowanej przez jej córkę. Szczegóły wylewają się z samych zapaśników, którym w jakiś sposób udało się uratować funkcjonalny pokaz z czystego chaosu: nawet sam pierścień nie został zapłacony dopiero kilka godzin przed pokazem. Joan Jetson, dosłowna naukowiec rakietowy, która wcześniej zorganizowała własną imprezę zapaśniczą LGBTQ+ o nazwie „Big Queer Launch”, zauważyła w swoim kompleksowe zestawienie Twittera że promotor nie zaplanował nawet ostatniej karty (lub harmonogramu meczów) przed wydarzeniem, a lokalna policja była pod ręką przez całą noc – zgodnie z prawem w New Hampshire – pomimo wcześniejszych zapewnień Sally online, że pokaz nie będzie gliną strefa.

Vanessa Leroy

Przez cały czas powiewały czerwone flagi, zgodzili się wykonawcy, ale wspólna wizja transmisyjnego show w USA zmusiła wielu z nich do kontynuowania. Edith Surreal najlepiej to ubrała Świergot , odpowiadając koledze, pionierowi trans wrestlingu Dark Sheik: „Wszyscy wiedzieliśmy lepiej, ale i tak to zrobiliśmy”.

Ale szkody wynikające z jego następstw nie są najważniejszą rzeczą w Wrestle Queerdom ani tym, o czym należy pamiętać. Mam nadzieję, że gdy opadnie kurz, a wykonawcy dotrą do siebie, pamiętamy tę noc jako eksplozję queerowej radości w bezlitosnej, nietolerancyjnej subkulturze płci i epicka noc trans-sprężystości wewnątrz kwadratowego koła.




Jako dziecko nie miałem telewizji, ale nawet gdybym miał, nie pozwolono by mi oglądać pro wrestlingu. W latach 90. i na początku 2000. okres ten określany jest teraz mianem „Ery Postaw”, czyli dzieci, które… zrobił Telewizja mogłaby oglądać ikony kultury, takie jak The Rock, Triple H i Stone Cold Steve Austin co tydzień w Monday Night RAW w ich niekończących się operach mydlanych macho. Moja matka, która brzydziła się nawet kreskówkową przemocą oryginału Power Rangers , straciłaby cały rozum na widok Twarz Stone Cold pokryta krwią na WrestleManii 13. Wiedziałem, że lepiej nie pytać, czy moglibyśmy kupić program pay-per-view.

Mimo to byłem zafascynowany tym, co niewiele wiedziałem o świecie pro wrestlingu: oczywiście wiedziałem, że te historie nie są prawdziwe, ale poza tym wiedziałem po prostu, że Chyna jest najzimniejszy .

Chyna, prawdziwe nazwisko Joanie Laurer, była jedną z najbardziej zegarowych kobiet cis w historii i mam to na myśli jako komplement. Urodzona w 1969 roku w Rochester w stanie Nowy Jork (niedaleko małego miasteczka, w którym dorastałem), Chyna wyglądała jak absolutny potwór, kładąc 200 funtów mięśni na swojej grubej szczęce, mierzącej metr osiemdziesiąt wzrostu. Debiutując w 1997 roku jako cichy egzekutor sprośnych, prymitywnych postaci anty-autorytetów D-Generation X – jedna z najpopularniejszych „stajni” epoki, grupa zapaśników, którzy pracują razem jako jednostka w swoich sztuczkach postaci i fabułach – nosiła czarna skóra i kolczaste obroże, przeczesujące wszystkich chłopców z listy, którzy staną jej na drodze.

Kariera Chyny w firmie znanej dziś jako World Wrestling Entertainment trwała zaledwie pięć lat, ale w tym czasie „Dziewiąty Cud Świata” stał się ikoną: spędziła 200 dni jako Mistrzyni Kobiet, została pierwszą kobietą w firmie (i trzy- (czas) Intercontinental Champion, a wraz ze zmarłym Eddiem „Latino Heat” Guerrero odegrał główną rolę w jednej z najbardziej lubianych romantycznych historii wrestlingu. Miałem cichą obsesję na punkcie Chyny w sposób, którego nie mogłem nazwać przez lata, dopóki nie zostałem trans lesba wchodzenie w zapasy jako dorosły fan.



Ta quasi-identyfikacja jest uczuciem, do którego może się odnieść grappler Wrestle Queerdom, Gisele Shaw. „Dorastając, naprawdę patrzyłam na Divas and the Knockouts”, mówi mi, gdy rozmawiamy przy jej stole z gadżetami o patrzeniu z daleka na kobiece dywizje WWE i Impact Wrestling. „Ale chociaż podziwiałem ich i byłem nimi zainspirowany, nie mogłem odnosić się do nich w 100%.”

Shaw, obecnie 33-letnia, rozpoczęła swoją przemianę ponad dekadę temu, żyjąc przez lata w ukryciu, jednocześnie realizując swoje marzenie jako zapaśnik; po latach pracy sama została nawet nokautką, kiedy na początku tego roku podpisała kontrakt z Impact. Niektórzy z jej kolegów wykonawców szeptali plotki i podejrzenia za jej plecami, ale Shaw wmawiała sobie, że musi mieć grubą skórę. Dopiero w czerwcu tego roku na Toronto Pride poczuła się gotowa, by publicznie schodzić jako kobieta trans.

„Teraz, gdy mam tę wspaniałą platformę, nie mogę się doczekać, kiedy wykorzystam ją do pozytywności, podniesienia świadomości, edukacji i inspirowania następnego pokolenia” – zastanawia się. „Mam nadzieję, że widzą, że jest ktoś, z kim mogą się utożsamiać”. Noszę strój w kolorze flagi trans i wyglądam jak każda niestandardowa postać, w której kiedykolwiek stworzyłem Saints Row 4 , obecna postać Shaw w ringu to Kwintesencja Diva: jak ją opisuje, kobieta, która jest „inteligentna, pewna siebie, potężna, silna i potrafi poważnie skopać tyłek”.



Vanessa Leroy

W kontekście wrestlingu bycie „Divą” niesie ze sobą pewien bagaż. Przez około 15 lat WWE określało swój kobiecy talent nie jako „kobiety”, ale „diwy”, zmuszając je do różnych poniżających historii i występów, takich jak zapasy w błocie i mecze „staniki i majtki”, a nawet organizował konkursy piękności. Ale dla Shaw i jej przeciwnika Wrestle Queerdom, Candy Lee, Divy przekroczyły tę wrogą subkulturę. Były wizją rzucania ciosami, wyrywania włosów, wygrywającej walki ultra-kobiecości.

„Dosłownie Divas zainspirowały mnie, gdy dorastałem, do uprawiania wrestlingu i odegrało to również dużą rolę w mojej przemianie” – mówi Candy, gdy siedzimy w budce przy barze z przekąskami Dome przed występem. „Dorastając, naprawdę interesowałem się hiperkobiecymi rzeczami, takimi jak Victoria's Secret. Więc Divas po prostu miały dla mnie sens – zobaczyłem, kim chciałem być, kiedy dorosłem jako kobieta.

Na ringu Candy czerpie ze swojej wysokiej kobiety idolki Kelly Kelly i własnego doświadczenia w kulturze balowej Nowej Zelandii, gdzie stała się jedną z pierwszych transkobiet, które miały tytuł mistrza kobiet w 2017 roku . Jest bystra i beztroska, ale hity ciężko . W Wrestle Queerdom broni mistrzostwa „Paris is Bumping”, które wygrała w historycznym, all-transowym turnieju głównym zaledwie kilka miesięcy temu. Jednak Shaw nie jest jedyną osobą, która stoi jej na drodze. Musi zmierzyć się z kolejną wschodzącą gwiazdą trans wrestlingu: Sonny Kiss.

W przestrzeni tak uparcie binarnej, jak pro wrestling, Kiss, znana jako „Betonowa Róża”, jest płynnym tornadem płci, w którym nie ma pierdolenia. Po podpisaniu kontraktu z All Elite Wrestling (startującym konkurentem do WWE, założonym w 2019 roku przez grupę popularnych niezależnych zapaśników, a obecnie należącym do miliardera Tony'ego Khana) wraz z innym czarnym zapaśnikiem trans Nyla Róża Kiss dosłownie pomógł rozpocząć nową erę pro wrestlingu w 21-osobowym meczu „Casino Battle Royal” podczas inauguracyjnego wydarzenia firmy Double or Nothing. Początkowo trenowany jako tancerz, zanim przypadkowo złapał bakcyla wrestlingu, Kiss stał się przełomową gwiazdą, pchając twarz legendy hardcore'u, Tommy'ego Dreamera. w ich policzki tyłka . (Nie martw się, zasłużył na to .)

W ich wspólnym meczu, Kiss doprowadza Candy do granic możliwości, uderzając ją i kopiąc, aż Candy podnosi Kissa na ramiona i upada do tyłu — niszczycielska samoańska kropla od samoańskiego złoczyńcy. Kiedy rozmawiamy za kulisami, Kiss nadal nieśmiało podchodzi do następnego rozdziału w ewolucji swojej postaci, mówiąc mi tylko, że „fajnie jest widzieć mnie w tej roli, ponieważ to jak„ wow, spójrz na tego wzmacniającego człowieka wśród wszystkich tych mężczyzn ”. (W następnym tygodniu prawda zostanie ujawniona: Pocałunek stał się zły , kopiąc ulubioną przez fanów Orange Cassidy prosto w jaja, aby dołączyć do śliskiej, pieprzonej stajni The Trust Busters.)

Vanessa Leroy

Rozmawiając z Kiss, wspominam o małym szczególe, który wydaje się być częścią zmiany w zapasach: komentatorzy AEW używają wiele zestawów zaimków dla niej, gdy nazywają swoje mecze. Kiwa głową w zgodzie. „Nie mógłbym być bardziej wdzięczny za to, że AEW jest za mną z tym wszystkim i bardzo mnie wspiera” – mówi Kiss, wyjaśniając, że droga do ustalenia ich tożsamości była długa. „Ja będąc genderfluid, niebinarną transfemme, to zdecydowanie rzeźbi swój własny pas… Posuwamy się na wiele różnych sposobów i chociaż chciałbym dojść do punktu, w którym nie musimy mieć tych [Pride] pokazów , uwielbiam, kiedy to robimy.”


Zmiana kultury pro wrestlingu wydaje się tak dramatyczna, jak kiedyś była nieprawdopodobna. Kwadratowe koło od dawna było pożywką dla najbardziej dziwaczne rodzaje rasizmu , i dla homofobia również. Jedną z najwcześniejszych i najskuteczniejszych postaci „pięty” wrestlingu był Wspaniały George , znieważany przez publiczność zarówno za jego zniewieściałą manierę i długie blond włosy, jak za szaleństwo oszustwa; w latach 90. WWE powtórzyło tę formułę z dziwacznie zepsutym Goldustem.

Nie chodzi tylko o to, że fabuły i sztuczki postaci były obraźliwe. Prawdziwa krzywda mogła wylewać się i wylewała się z szatni zapaśniczych, w których kodeksy zachowania były egzekwowane za pomocą kar fizycznych. W 2003 roku zamknięty wesoły zapaśnik Chris Kanyon został podobno poddany molestowanie i rzeczywista przemoc w WWE od personelu i innych talentów, w tym Undertakera, zanim został wycofany z telewizji i ostatecznie zwolniony; Kanion zmarł przez samobójstwo w 2010.

Nikt nie obwiniałby żadnej osoby trans za to, że nie chce postawić stopy na takiej scenie – ale z drugiej strony, pro wrestling w Stanach Zjednoczonych to tylko jeden element szerszej historii. Pro wrestling od dawna sprzyja sztuce, która opiera się sztywnemu przestrzeganiu ról płciowych, takich jak egzotyczny , Meksykańska zapasy zapaśnicy, którzy występują w przebraniu, by wyszydzić macho, religijne normy latynoskie. W Japonii, gdzie spotykają się osoby trans surowe ograniczenia prawne mając prawo do swobodnego wyrażania siebie, promocja Super FMW rozwinęła pod koniec 2000 roku niestety krótkotrwałą submarkę „Dynamit VAMP”, obejmującą pełny skład trans-wrestlerów, z hardcorowym awanturnikiem Tarzanem Goto na czele.

Wrestling, choć performatywny, jest idealnym medium do eksploracji płci i przesuwania granic narzuconych przez cisnormatywność. W końcu było nieuniknione, że trans, niebinarni i nieprzystosowani do płci zapaśnicy znajdą swój głos również w USA.

Vanessa Leroy

Okazuje się, że ta nieuchronność ma swoją nazwę: Mariah Moreno . Poczynając od tag-teamingu u boku „The Hardcore Homo” Angel, w 15-letniej karierze Moreno występowała w wielu niezależnych promocjach w Stanach Zjednoczonych jako pierwsza transkobieta, która to zrobiła. Ale Moreno nagle przeszedł na emeryturę na początku tego roku, powołując się na pogorszenie jej zdrowia psychicznego. W czerwcu Moreno wycofał się ze wszystkich przyszłych meczów, w tym mistrzostw Paris Is Bumping na tydzień przed ich planowanym odbyciem.

Dlatego jej niespodziewany występ na Wrestle Queerdom jest tak ekscytujący. Przerywając zakończenie sześcioosobowego meczu eliminacyjnego, Moreno — który początkowo miał tylko otrzymać wstęp do „Hall of Fame Trans Graps” — wkracza na ring, by usłyszeć chór hałaśliwych wiwatów, biorąc mikrofon, aby przypomnieć wszystkim, że przetarła szlak prowadzący nas do tej właśnie chwili. Moreno podkreśla swoje uwagi, wysyłając ostatniego bojownika meczu, Kotę Hollidaya, wbijającego się przez drewniane drzwi. Zbierając bukiet kwiatów, Moreno po raz ostatni staje na ringu.

Po koncercie podbiegam do Holliday i pytam, jak się czuje, biorąc pod uwagę ciebie Mariah Moreno. „Zajebiście niesamowite” – tryska po prostu. „Dorastałem jako trans zapaśnik, nie mogąc być sobą, i tak jak w muzyce, znajdujesz ludzi, którzy wyglądają jak ty, zachowują się jak ty, mówią jak ty, to ty, a Mariah Moreno jest jedną z tych osób nas… Mariah Moreno wróciła z emerytury, żeby mnie zamordować! Ja to zrobiłem!'

Dla Holliday, niebieskowłosej „Księżniczki Piledrivera”, zapasy to nie tylko kolejna praca, ale nieuniknione powołanie. „Wrestling jest do bani, ale uwielbiam to” — zastanawia się. „Nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo to jest do bani zarówno na ringu, jak i na zewnątrz, dopóki tego nie zrobisz, ale to jest jak narkotyk w najlepszy możliwy sposób”. Holliday walczy z zapasami dopiero od około półtora roku, ale wie, że jest w tym już na dłuższą metę.

„Jestem tutaj, aby umrzeć każdego dnia, za każdym razem, ponieważ kocham to, nawet jeśli nas nie kocha” – mówi. „Ten program miał tak wiele przeszkód, ale usunęliśmy je wszystkie i nie chciałbym być nigdzie indziej”.

I szczerze? Ona ma rację. W ciągu czterech do pięciu godzin, które spędzam w Wrestle Queerdom, chcę tylko tam być, otoczony przez moich ludzi i patrzeć, jak moi ludzie wykonują szalone akrobacje i improwizują komedię slapstickową i sprawiają, że nasze serca wali nam do gardła. Kiedy Kidd Bandit, inspirowany anime „Protagonista Pro Wrestling”, wykonuje swój końcowy ruch – brutalnie wyglądającą kombinację palownika / łamacza szyi, którą nazywają „ Anioł Zabójca ” — na trafnie nazwanym „Don’t Die Miles” wołają do publiczności: „To jest dla wszystkich”. Może to tandetne, ale czuję to w duszy.

Nie jestem jedynym, który czuje wibracje tej nocy. Przed rozpoczęciem pierwszego meczu wieczoru jeden zapaśnik zdejmuje czarną koszulkę, aby odsłonić kolorowy podkoszulek z nadrukiem „On/Him” na przodzie. „Jestem transseksualistą. Idę obok niego i nazywam się Aiden” – mówi Aiden Von Engeland po raz pierwszy publicznie. 'Kocham was ludzie.' Tłum traci rozum, gdy mecz się zaczyna; jego przeciwniczka, Shea McCoy, uwielbia grać heela dla Aidena, który nie zostałby teraz wygwizdany, nawet gdyby nam zapłacił. McCoy dostarcza naszemu bohaterowi diabelskiego mokrego wilka, chwyta go za rajstopy i oszukuje, aby wygrać — ale Von Engeland podnosi się i podnosi flagę transu nad głową, wyzywająco nawet w przypadku porażki. Kopuła rozbrzmiewa pieśniami „Ai-den! Aiden! To może być najlepszy coming-out w historii.

Vanessa Leroy

„Będę płakać, mówiąc o tym!” Aiden śmieje się, kiedy podchodzę do niego później. „To było naprawdę magiczne i wiele dla mnie znaczyło”. Chociaż był już poza domem, gdy niebinarny , wyjaśnia, promotorzy nadal zapisywali go w meczach dywizji kobiet. „Pomogło mi to zrozumieć, że zdecydowanie jestem transseksualistą” – zastanawia się. „Pomogło mi to poczuć się pewnie, ponieważ wiedziałem, że nie chodzi tylko o „chcę być gdziekolwiek”, ale o „chcę, żeby ludzie widzieli we mnie tego, kim jestem”.

To uczucie euforii jest niestety zbyt krótkie. W tydzień po Wrestle Queerdom Von Engeland przypadkowo stał się de facto przedstawicielka związku, pracująca z innymi talentami, które zostały usztywnione z wypłatami – oraz matką promotora, która powiedziała, że ​​została zmuszona do wzięcia pożyczki osobistej na pokrycie kosztów – aby upewnić się, że ludzie w potrzebie nie zostali pozostawieni do wyschnięcia. (Większość długu była ostatecznie skonsolidowane i krótkoterminowo objęte przez Kidd Bandit.)

„Jest mi smutno, że to wydarzenie przyćmiło mnie, gdy mogłem wyjść”, Von Engeland Tweeted , „ale jestem tutaj i jestem dumny, że jestem sobą”.


Co sprowadza nas z powrotem do głównego wydarzenia, moonsaults i wszystkiego innego.

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o Edith Surreal, wystąpiła jako jej pierwsza postać w nieistniejącej już promocji niezależnej CHIKARA Pro: antropomorficznym obrazie olejnym z ciałem zwanym Martwa natura z morelami i gruszkami . To była trudna, niby-dada koncepcja i chociaż sama postać nie należała do niej, nastawiła ją na twórczą karierę w technicznych zapasach jako jej nowa post-przejściowa persona, nazywana „Ephemeral Queen”. Dziś jest jednym z najbardziej poszukiwanych towarów na niezależnym torze, pojawia się w popularnych programach LGBTQ+, takich jak Big Gay Brunch Effy, a jednocześnie posiada pas mistrzowski Invictus Pro Wrestling.

Podobnie jak Sonny Kiss, Edith zajmowała się zupełnie inną formą sztuki, zanim popadła w zapasy: sztuką wizualną. „Kiedy myślę o ruchu, gdybyś mógł zamrozić kadr w idealnym momencie, chcę czegoś bardzo wizualnego”, wyjaśnia przy naszym stoliku z przekąskami, jej głos jest przytłumiony, ale jej ton wciąż jasny za czarną maską ze skóry, która stała się nią twarz w pierścieniu — rekwizyt, który jest zarówno barierą ochronną, jak i artystycznym płótnem.

„To doprowadziło mnie do zmagań z uległością” – kontynuuje. „Chcę też, aby wszystko było realistyczne i organiczne, dlatego podchodzę do moich zapasów bardziej tradycyjnie, ponieważ chcę, aby wyglądało to jak prawdziwa walka, zawody, chcę, abyś mógł zawiesić niedowierzanie i czuję, że to prawdziwa walka”.

Kiedy Edith i VENY wchodzą na ring, moje niedowierzanie znika. W 2015 roku VENY została pierwszym publicznie trans pro wrestlerem w Japonii w wieku zaledwie 17 lat i stała się dosłownym cudownym dzieckiem między linami. Na początku meczu Edith wyciąga rękę w sportowej rywalizacji; VENY, zła dziewczyna na wskroś, nie tylko ją odrzuca, ale kopnięcia to.

Zapomnij, gdzie stoją w sub-niszy queer: to dwaj z najlepszych pro wrestlerów na świecie, kropka. VENY i Edith zasłużyli na to główne wydarzenie nie tylko dzięki temu, że byli popularnymi wrestlerami trans, ale także dzięki temu, że są obecnie dwoma najbardziej utalentowanymi i kreatywnymi wykonawcami w tej dziedzinie.

„Nie chodzi tylko o bycie trans wrestlerem, w Edith Surreal jest wiele innych elementów” – mówi Królowa. „A ktoś taki jak VENY jest jednym z najlepszych zapaśników na świecie i zdecydowanie jednym z najlepszych Joshis w Japonii. Po prostu okazja, aby być na tym poziomie i pracować z nią, to jest niesamowite i niesamowicie pochlebne.

Vanessa Leroy

VENY i Edith zakładają klinikę w Wrestle Queerdom, piętnastominutowy hit meczu, który kończy się tylko wtedy, gdy VENY trafi druga moonsault ze szczytu, by w końcu odłożyć Edith. Pod koniec chwieję się, porwany opowieściami, których byłem świadkiem na tym ringu, walką i patosem, a przede wszystkim samą odmową położenia się i poddania. Te dwie postaci były zdeterminowane, aby „wygrać”, tak, ale są również, na bardziej podstawowym poziomie, dwiema kobietami, które stawiają swoje ciała na szali, aby razem stworzyć coś wyjątkowego, czego nigdy nie można powtórzyć. Dwie transpłciowe kobiety. Jak ja.

Wrestle Queerdom mógł zakończyć się rozczarowaniem i bólem, ale to nie koniec jego spuścizny. Tamtej nocy w New Hampshire widziałem złamane serce, radość i radość; Widziałem niebinarnego twardziela, który wszedł na ring z piosenką „I Fucked Yr Mom”; Widziałem każdy mecz prowadzony przez dwóch sędziów trans, a Joan Jetson wchodziła do środka w regulaminowym niebieskim kombinezonie lotniczym z flagą trans z nadrukiem „Jeśli chcesz mnie zabić, zabij mnie, kurwa, sam”. We wszystkich tych rzeczach tkwi trans-resilience. Nie oznacza to tylko nie umierania ani wstawania po uderzeniu; to znajdowanie drobiazgów, które przynoszą nam radość, odkrywanie nowych aspektów nas samych i naszych społeczności w celu podniesienia i świętowania, nowych sposobów na poprawę siebie i otaczającego nas świata.

Siedząc z Edith przed koncertem, pytam ją, jak to jest żonglować dwiema na wpół odrębnymi tożsamościami na ringu i poza nim. To zawsze walka, zastanawia się trzeźwo. „Nie jesteśmy aktorami grającymi role” per se, mówi. „Jesteśmy tym, co sami stworzyliśmy”. A to, wiszący na chwilę w powietrzu między nami, kształt trans wrestlingu: tworzenie ludzi, którymi chcemy być, i budowanie świata, w którym możemy występować jako nasze najprawdziwsze ja – pojedyncza walka na raz.